ஒரு நகைச்சுவையைப் பார்ப்போம்!
நெடுஞ்சாலையில் அதிக வேகமாக வண்டி ஓட்டுகிறடிரைவர்களைப் பிடித்து தண்டனை கொடுக்க ஒரு டிராபிக் போலீஸ் சாலையின் ஓரத்தில் இருந்தார்.
ஒரு டிரைவர் 40 கி.மீ. வேகத்தில் போய் கொண்டிருந்தான். ‘அடடே இவனென்ன இப்படி போறான்? இது ரொம்ப வேகமாகப் போறவனைவிட ஆபத்தாச்சே’ன்னு ஜீப்பில் ஏறிப்போய் டிரைவரைப் பிடித்தார்.
டிரைவருக்கு ஒரே குழப்பம். “சார் சரியான வேகத்தில்தானே காரை ஓட்டினேன். ஏன் என்னைப் புடிச்சீங்கன்னு எனக்குப் புரியல” என்று கேட்டான்.
போலீஸ் சொன்னார், “நீ வேகமாய் போகல, குறிப்பிட்ட அளவு ஸ்பீடு போகம மெல்லப் போனா மத்த டிரைவர்களுக்கு ஆபத்து, அதனால் உனக்கு ஃபைன் போடறேன்”.
“சார் நானா மெல்ல ஓட்டுறேன். இங்க பாருங்க, மீட்டருல சரியா 40 கி.மீ.ன்னு ரெக்கார்டு ஆயிருக்கு. நான் போர்டுல போட்டுள்ளபடி 40 கிலோ மீட்டர் வேகத்துலதான் ஓட்டினேன்.
உடனே போலீஸ் சொன்னார் “நாப்பதுன்னு போர்டுல போட்டிருக்கிறது ஸ்பீடு இல்ல சாலை நெம்பர்”
‘ஐயய்யோ! அப்படியா சமாச்சாரம்? முன்னாடி ஒரு ரோட்டுல நூத்தி அறுபதுன்னு போட்டி ருந்துச்சு. நானும் 160 கி.மீ. வேகத்தில் வந்துட்டேன்!.
“அப்படின்னா உனக்கு ரெண்டு பினால்டி போடணும். இதிலிருந்து இரண்டு கருத்துக்களை அறியலாம். ஒன்று, கால வேகம் பற்றியது. காலவேகம் என்பது எப்போதும் உள்ள ஒன்று. நாமும் அதற்கேற்ப வேகமாகச் செயல்பட வேண்டும். இல்லையேல் காலத்தின் வேகத்தினால் பாதிக் கப்படுவோம்.
இரண்டு, வாழ்க்கையைத் திட்டமிடுதல் பற்றியது. தொடர்ந்து குறிக்கோள்களை மேன்மேலும் திட்டமிட்டுச் செயல்படுவது பற்றிப் பலரும் தவறான எண்ணங்களால் பார்ப்போம்.
“மனுசன்னா திருப்தி வேணும் லோ.. லோன்னு அலையக்கூடாது”.
“எனக்கு ஆசையே இல்லை. இருப்பதே போதும்” “வாழ்க்கை பூரா போராடிப் பார்த்துட்டேன். இனிமே எதுவும் முடியாது”
“எனக்குப் பெருசா எதுவும் வேண்டாம். மூணு வேளையும் நிம்மதியாச் சாப்பிட்டாப் போதும்.
“பெருசாச் சாதிக்கிறதுன்னு போய்ச் சிக்கல்ல மாட்டிக்க விரும்பல”
“நிரந்தரமான வேலை இருக்குது போதுமான வருமானம் இருக்குது. எதுக்கு மேலும் கஷ்டப்படணும்.
“என்னதான் கஷ்டப்பட்டாலும் ஒட்டறுதானே ஒட்டும்”. இப்படி பலரும் பேசுவதைக் கேட்கிறோம். இவையெல்லாம் அடிப்படையில அவரவருக்குள்ள இயலாமை ஏமாற்றம், சோம்பேறித்தனம், அறியாமை, சவால்களை எதிர்கொள்ள இயலாமை, பய உணர்வு, உயர் லட்சியம் இல்லாமை போன்றவைகளின் வெளிப்பாடுகள்தான்.
மேலும் ஒரு உதாரணத்தைப் பார்ப்போம்.
இரண்டு பேர் காட்டில் போய்க் கொண்டிருந்தார்கள். திடீரென ஒரு புலி அவர்களை நோக்கிப் பாய்ந்து வந்தது. இதைப் பார்த்த இரண்டு பேருமே பயந்தனர். இருவரும் வேகமாக ஓடினர். புத்திசாலி ஒருவன் செருப்பை கழட்டி விட்டு ஓடினான்.
மற்றவன் கேட்டான், ‘செருப்பை கழட்டிவிட்டு இன்னும் வேகமாக ஓடினால் மட்டும் புலியைவிட வேகமாக ஓட முடியுமா? என்று. அதற்கு அவன் சொன்னான் “புலியை விட வேகமா ஓடனும்ணு எனக்கு அவசியமில்லை. ஆனா உன்னைவிட வேகமா ஓடினாவே நான் தப்பிச்சிறுவேன்”.
இதுதான் வாழ்க்கையின் சவால். வாழ்க்கையே ஒரு ஓட்டப் பந்தயம்தான். பந்தயத்தில் ஓடாமல் யோசித்துக் கொண்டிருந்தால் பலபேர் முன்னால் ஓடிவிடுவார்கள். நாம் ஒதுக்கப்படுவோம்.
ஒரு கப்பல் பயணத்தை எடுத்துக் கொண்டால், அந்தக் கப்பலை ஓட்டும்போது புயலில் எவ்வளவு போராடினாய் என்பதைவிட, அதைச் சரியாக கரையைச் சேர்த்தாயா? என்பது தான் முக்கியம்.
அதைப்போல வாழ்க்கைப் பயணத்தில் இறுதி வரைக்கும் சரியான பயணம்தான் நமக்குத் தேவை.
திருப்திக்கு ஒரு பழமொழி சொல்வார்கள்.
“எனக்குக் காலுக்குச் செருப்பில்லையே என்ற அதிருப்தி, காலே இல்லாதவனைப் பார்த்தபோது மறைந்து விட்டது”.
காலே இல்லாதவனைப் பார்த்து நம்மைச் சமாதானப்படுத்திக் கொள்வது திருப்தியின் முக்கிய அம்சம். ஆனால், அதற்கு அடுத்த கட்டம், இருக்கின்ற காலில் முள் குத்தாமலிருக்க செருப்பைத் தேட வேண்டும். அல்லது அந்த முயற்சி பலிக்காதபோது முள் குத்தாமல் நடப்பதற்கு வழி செய்ய வேண்டும்.
இங்கு சொல்ல வந்தது இதுதான். “காலில்லாதவனைப் பார்த்துச் சமாதானடைவது திருப்தி. அடுத்ததாகக் காலுக்குச் செருப்பைத் தேடுவது முன்னேற்றம். “நமக்கு வாழ்க்கையில் திருப்தியும் வேண்டும், முன்னேற்றமும் வேண்டும்.
ஒரு சிந்தனையாளர் சொன்னார் “ஆசை பேராசை எல்லாம் மயக்கமான வார்த்தைகள். உணர்வுகள் என்பதுதான் உண்மை” நமது அவசியத் தேவைகளை நமது உணர்வுகள் தான் பிரதிபலிக்கும். நமது தேவைகளின் மீதும் நியாயமான லட்சியத்தின் மீதும் ஈடுபாட்டுடன் இருப்பது தவறே அல்ல. அதைப் பேராசை என்று முத்திரை குத்துவது நம் நியாயமான உணர்வுகளை அழுத்துவதாகும்.
இதுபோன்றநியாயமான உணர்வுகளைப் பேராசை என்று முத்திரையிட்டு அழுத்தினால் அங்கே டென்ஷன் உருவாகிவிடும்.
பல சாதனைகளைப் படைத்த ஒரு மனிதரிடம் ‘உங்கள் சாதனைகளிலேயே மிகச் சிறந்த சாதனை எது?” எனக் கேட்டார்கள்.
‘இனிமேல் சாதிக்கப் போவதுதான்’ என்று பதில் வந்தது அவரிடமிருந்து.
இப்படிச் சொல்வதால் அவருக்கு திருப்தி யில்லை என்று அர்த்தமல்ல. மேலும் முன்னேற நினைக்கின்ற எண்ணத்தால் ஊக்க முடன் செயல் படுகிறார் என்று பொருள்.
இந்த இடத்தில் சிலருடைய அங்கலாய்ப்புகளைப் பாருங்கள்.
‘நான் அந்தக் காலத்திலேயே எஸ்.எஸ்.எல்.ஸி.யில் ஸ்டேட் ரேங்க் வாங்கினவன்’.
‘நான் அந்தக் காலத்துல தினமும் இருபது மணி நேரம் உழைச்சேன்’.
‘நான் தொழில் செய்தபோது லட்சலட்சமா பார்த்தவன். ‘என்னோட திறமைக்கு, அப்பவே தங்கப் பதக்கம் வாங்கினேன்.
‘எங்க குடும்பம், பரம்பரை பரம்பரையா ஊருக்கே தானம் செஞ்சவங்க.
அதெல்லாம் சரிதான். இப்ப உங்க தகுதி என்ன? இதுதான் நம்முன் உள்ள முக்கிய கேள்வி.
அதற்கு சரியான பதில் என்னவென்றால் ஒரு வெற்றியைப் பெற்றதும் வாழ்க்கை நிறைவு பெற்ற தாகி விடாது. மேன்மேலும் வெற்றிபெற்றுக் கொண்டே இருக்க வேண்டும் அப்போதுதான் உயிரோட்ட மான வாழ்க்கையாக இருக்கும்.
நகர்ந்து கொண்டே இருந்தால்தான் தொழிலுக்கு அழகு
முன்னேறிக் கொண்டே இருந்தால்தான் மனித வாழ்க்கைக்கு அழகு.

இந்த புத்தகத்தை இ வடிவில் படிக்க இங்கே கிளிக் செய்யவும்